<

65 Yaşında Sırbistan’a Taşınmak: Yeni Hayatımıza İlk Adım


Bazen yeniden başlamak için genç olmak gerekmiyor

65 yaşından sonra insanın hayatında büyük değişiklikler yapmayacağı düşünülür.

Ev belli, düzen belli, alışkanlıklar belli… Bundan sonrası da böyle devam eder diye bakılır.

Biz öyle yapmadık.


Türkiye’de giderek ağırlaşan yaşam koşulları, geçim sıkıntısı ve geleceğe dair kaygılar bir noktadan sonra canımıza tak etti. Eşimle uzun uzun konuştuk. Önümüzdeki yılları aynı sıkıntıları yaşayarak geçirmek istemediğimize karar verdik.

Ama 65 yaşında yeni bir hayata başlamak, bir bavul hazırlayıp kapıyı çekip çıkmak kadar kolay değildi.

Maddi imkânlarımızı, yaşımızı, ihtiyaçlarımızı ve önümüzde bizi nelerin bekleyebileceğini düşündük. Avrupa’da yaşayabileceğimiz ülkeleri araştırırken sonunda Balkanlar’a, Sırbistan’a yöneldik.

Ve hayatımızın belki de en büyük kararını verdik:

Türkiye’de kurduğumuz düzeni dağıtacak ve Sırbistan’da yeni bir hayat kurmayı deneyecektik.

Bir ömrü birkaç metrekareye sığdırmak

Kararı vermek kolaydı demeyeceğim.

Yıllardır yaşadığımız evimizi dağıttık. İş yerimizi kapattık. Yıllar boyunca biriktirdiğimiz eşyalarla tek tek vedalaşmaya başladık.

Bazısını sattık, bazısını verdik.

Ama bazı şeyler vardı ki insan “Bunu da bırakayım” diyemiyor.

Bir eşyanın maddi değeri olmayabilir ama size otuz yıl önce yaşadığınız bir günü hatırlatır. Bir başkasına göre eski bir eşya olan şey, sizin için hayatınızın bir parçasıdır.

İşte o zaman başka bir sorun çıktı karşımıza:

Yanımızda götürmek istediklerimizi Sırbistan’a nasıl taşıyacaktık?

Normal taşıma seçeneklerini araştırdığımızda bütçemize uygun başka bir çözüm bulmamız gerektiğini anladık.

Sonunda aklımıza biraz çılgınca görünen bir fikir geldi.

Bir Iveco M23 yarım otobüs aldık.

Fakat onu yalnızca eşya taşıyacak bir araç olarak düşünmedik.

Karavana çevirmeye karar verdik.

Bunun iki nedeni vardı.

Birincisi, kopamadığımız ve yeni hayatımızda yanımızda olmasını istediğimiz eşyalarımızı mümkün olduğunca uygun maliyetle götürebilmekti.

İkincisi ise çok daha önemliydi.

65 yaşında başka bir ülkeye gidiyorduk. Her şeyi planlayabilirsiniz ama hayatın önünüze ne çıkaracağını bilemezsiniz.

Ya işler düşündüğümüz gibi gitmezse?

Ya kalacak yer konusunda bir problem yaşarsak?

Ya hesapta olmayan bir şey çıkarsa?

En azından başımızı sokabileceğimiz, tekerleklerin üzerinde de olsa bize ait küçük bir evimiz olsun istedik.

Böylece eski bir yarım otobüs, bizim için sadece bir araç olmaktan çıktı.

Bir tarafta yıllardır yaşadığımız hayatımızı parça parça kapatırken, diğer tarafta yeni hayatımızın ilk evini kendi ellerimizle yapmaya başladık.

Henüz Sırbistan’a doğru yola çıkmamıştık.

Ama aslında yolculuğumuz çoktan başlamıştı…

Bunlar da ilginizi çekebilir...

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir