Sırbistan’da İlk Günlerimiz: Kar, Soğuk ve Unutamadığımız Bir Yılbaşı Gecesi
Sırbistan’a Geldik: Yeni Hayatımız Başlıyor
Ve sonunda Sırbistan’a geldik.
Aylardır düşündüğümüz, planladığımız, uğruna evimizi dağıtıp iş yerimizi kapattığımız Sırbistan yaşamı yeni hayatımız artık gerçekten başlıyordu.
Yeni evimiz Novi Sad olacaktı.
Ama geliş zamanımız biraz sert oldu.
Aralık ayındaydık ve hava çok soğuktu. Üstelik geldiğimiz günlerde, söylenenlere göre Novi Sad’da yaklaşık 6 yıldır görülmeyen bir kar yağışıyla karşılaştık. Sırbistan yaşamı bu tür anlarda dikkat çekici olur.
Her yer bembeyazdı.
Bir taraftan soğuk hava, bir taraftan uzun yolculuğun yorgunluğu, bir taraftan ülke değiştirmenin verdiği heyecan…
Tabii bütün bunlar bünyemizi de biraz etkiledi.
Kolay değil.
65 yaşından sonra evinizi, işinizi, alıştığınız çevreyi geride bırakıp başka bir ülkeye geliyorsunuz. Yeni bir şehir, yeni insanlar, bilmediğiniz bir dil ve alışmaya çalıştığınız bambaşka bir düzen…
Ama bütün bunlara rağmen Sırbistan’daki ilk izlenimimiz güzeldi.
Sırbistan Yaşamı ve İlk Yılbaşımızda Meydana Gidişimiz
Derken yılbaşı geldi.
Eşimle:
“Hadi, bu defa evde oturmayalım. Merkeze, meydana gidelim.”
dedik.
Türkiye’de pek yapamadığımız bir şeye cesaret edip yılbaşı gecesi Novi Sad’ın merkezine gittik.
Açıkçası nasıl bir ortamla karşılaşacağımızı da bilmiyorduk.
Meydana vardığımızda her yer kalabalıktı.
Işıklandırmalar yapılmış, konser alanları ve stantlar kurulmuştu. Kafeler doluydu. Patlamış mısır satanlar, barlar, bira içenler…
Hava buz gibi olduğu için bazı yerlerde ateşler yakılmıştı.
Müzik var, eğlence var, alkol var, kalabalık var…
Ama o da ne?
Bir şey bize çok farklı geldi.
Kalabalık Var Ama Kimse Kimseyi Rahatsız Etmiyor
Meydan insan doluydu ama kimse üst üste değildi.
Kimse onu bunu rahatsız etmiyor.
Alkolünü içen içiyor ama sağa sola sataşan yok.
Bağırıp çağıran, insanların huzurunu bozan yok.
İlk defa geldiğimiz, dilini bile bilmediğimiz bir ülkenin meydanındayız ama kendimizi garip bir şekilde rahat hissediyoruz.
Hatta bir ara şöyle düşündüm:
Sanki koca bir meydanda, yüzlerce insanın arasında değiliz de kendi evimizin bahçesinde toplanmışız.
İnsanlar samimi ama birbirinin alanına da saygılı.
Yanından geçerken selam veren var, gülümseyen var.
Hava çok soğuk.
Meydanda masalar var ve bazı masaların ortasında ateş yanıyor.
Üşüdün mü?
Yaklaşıyorsun.
Masadakiler hemen sana da yer açıyor.
“Gel, sen de ısın.”
der gibi…
Kimse seni tanımıyor.
Sen de onları tanımıyorsun.
Üstelik aynı dili bile konuşmuyorsun.
Ama o küçücük hareket insana yetiyor.
İlk Defa Bir Meydanda Bu Kadar Rahattık
O gece bizim için sadece bir yılbaşı kutlaması değildi.
Sırbistan’a yeni gelmişiz.
Daha hiçbir şeyi tam olarak bilmiyoruz. İnsanlarını tanımıyoruz, dilini bilmiyoruz, düzenine alışmamışız.
Ama ilk defa gittiğimiz o meydanda kendimizi yabancı hissetmedik.
Ortam gerçekten muhteşemdi.
Belki başkası gider, başka bir şey yaşar. Ben yalnızca bizim o gece gördüğümüzü ve hissettiğimizi anlatıyorum.
Bizim Sırbistan’daki ilk yılbaşımız böyle geçti.
Soğuk bir Novi Sad gecesi…
Her taraf kar…
Meydanda müzik, ateşler ve yüzlerce insan…
Ve yeni hayatımızın daha ilk günlerinde içimizden geçen küçük bir düşünce:

“Galiba doğru yere geldik.”



