Karavanla Türkiye’den Sırbistan’a Yolculuk: 65 Yaşından Sonra Yeni Hayata Doğru

Karavan Bitti, Eşyalar Yüklendi… Artık Geri Dönüş Yok
Aylarca uğraştığımız Iveco M23 karavanımız sonunda Karavanla Sırbistan yolculuğu için tamamlandı.
Evden ayırdığımız, vazgeçemediğimiz eşyalarımızı da yükledik; Karavanla Sırbistan yolculuğu için hazırlıklarımız tamamlandı.
Artık konuşacak, plan yapacak fazla bir şey kalmamıştı.
Yola çıkma zamanı gelmişti.
Hedefimiz Sırbistan’dı.
Karayoluyla gideceğimiz için Bulgaristan’dan geçmek zorundaydık. Bu süreçte Karavanla Sırbistan yolculuğu planımız doğrultusunda transit geçiş vizesi alalım dedik, evraklarımızı hazırlayıp başvurumuzu yaptık.
Sonuçta Karavanla Sırbistan yolculuğu için bize 16 günlük Schengen vizesi çıktı.
Eh, vize de hazır olduğuna göre artık bahanemiz kalmamıştı.
Eşim, ben, eşyalarımız ve kendi ellerimizle yaptığımız tekerlekli evimiz…
Yeni hayatımıza doğru yola çıktık.
İlk Gece Güvercinlik: Karavanın Gerçek Sınavı
Karavanı yapmıştık ama uzun yola çıkmadan önce ilk gerçek denememizi yapmak istedik.
İlk geceyi Güvercinlik’teki seyir terasında geçirdik.
Bu aslında bizim için küçük bir testti.
Karavanın içinde gerçekten rahat edebilecek miyiz?
Yaptığımız sistemler çalışacak mı?
Gece bir problem çıkacak mı?
Çünkü bundan sonra artık “Olmadı, eve geri dönelim” deme şansımız pek yoktu.
Ev dağılmış, iş yeri kapanmış, eşyalar arabaya yüklenmişti.
Yani bu yolun devamı vardı ama pek geri dönüşü yoktu.
Sabah her şey yolunda olunca devam ettik.
Milas’ta Son Bir Çay
İlk duraklarımızdan biri Milas oldu.
Bir çay molası verdik, Zafer’imle vedalaştık.
İnsan böyle zamanlarda aslında ne hissettiğini tam anlayamıyor.
Bir tarafta yıllardır bildiğiniz, alıştığınız hayatı geride bırakıyorsunuz.
Diğer tarafta önünüzde nasıl olacağını hiç bilmediğiniz yepyeni bir hayat var.
Çayımızı içtik, vedalaştık ve tekrar yola çıktık.
Sırada Bafa vardı.
Bafa Gölü Manzarasında Bir Gece
Bafa’da yol kenarında, göl manzaralı güzel bir yer bulduk.
O gece orada konakladık.
Karavanın güzel taraflarından biri de bu zaten.
Bazen bir otel odasının penceresinden göreceğiniz manzara, sizin evinizin ön bahçesi oluveriyor.
Sabah kalktık.
Ama fazla oyalanmak yok.
Hedef belli.
Bursa’ya kadar devam ettik.
Bursa’da İki Gün: Eski Dostlar ve Son Kontroller
Bursa benim için sadece yol üzerinde bir durak değildi.
Askerlik arkadaşlarım oradaydı.
Madem gidiyoruz, onlarla da vedalaşmadan geçmeyelim dedik.
Bir taraftan arkadaşlarla görüştük, bir taraftan aracın son kontrollerini yaptırdık.
Son kez yağ değişimini de yaptırdık.
Çünkü önümüzde Bulgaristan, ardından Sırbistan vardı.
Araç bizim evimizdi ama aynı zamanda bizi yeni hayatımıza götürecek tek aracımızdı.
O yüzden mekanik olarak içimizin rahat olması gerekiyordu.
Bursa’da iki gün kaldık.
Sonra yeniden yola çıktık.
Ve sıra benim için yolculuğun korkulu rüyasına geldi:
İstanbul trafiği!
Korkulu Rüya: İstanbul Trafiği
Otoban olsun, paralı yol olsun…
Ne varsa kullanalım, yeter ki İstanbul’u geçelim dedik.
Ama İstanbul İstanbul’dur.
Trafik yine trafik.
Neyse…
Onu da atlattık ve sonunda sınıra, gümrüğe vardık.
Bir baktım…
Abooo!
Kuyruk!
İlk gördüğümde “Yandık, burada kaç saat bekleyeceğiz?” dedim.
Ama neyse ki sıra tahmin ettiğimizden hızlı ilerliyordu. Çok sayıda gişe vardı.
Sıra bize geldi.
Bagajları açtırdılar.
Şöyle bir üstünkörü baktılar.
Sonra:
“Yeşil kağıt?”
dediler.
Biz de:
“Burada daha ucuzmuş, buradan alacağız.”
dedik.
“Tamam.”
Geçtik.
Ve artık Bulgaristan’daydık.
Bulgaristan’da İlk Benzinlik
Sınırı geçtikten sonra ilk benzinliğe girdik.
Baktık herkes bir şeyler alıyor.
Biz de gişeler ve yollar için gereken bilet işlerini hallettik ve devam ettik.
Yolda bir şey dikkatimi çekti.
Bir müddet boyunca bizi sollayan araçların çoğu TR plakalıydı.
Bir ara kendimi Bulgaristan’da değil de hâlâ Türkiye’de yol alıyormuşum gibi hissettim.
Hava yavaş yavaş kararmaya başladı.
Geceyi geçirecek düzgün bir yer bulmak gerekiyordu.
Sonunda güzel bir benzinlik gördüm.
Girdim, karavanı park ettim.
Çorbamızı içtik.
Çayımızı demledik.
Ve:
“Bu gece evimiz burası.”
dedik.
Webasto Beş Dakikada Isıttı Ama O Ses…
Kış mevsimiydi ve Bulgaristan’da hava bayağı soğuktu.
Karavanın içi de haliyle soğumaya başladı.
Webasto’yu çalıştırdık.
Vallahi hakkını yemeyeyim.
Beş dakika içinde arabanın içini sıcacık yaptı.
Ama bir problem vardı.
O meşhur pompa sesi…
Çık… çık… çık… çık…
Gece sessizliğinde insanın beyninin içinde çalışıyor sanki.
Bir süre sonra dayanamadık, Webasto’yu kapattık.
Yanımızda büyükçe bir mum vardı.
Onu yaktık.
İnanılır gibi değil ama o mum bile karavanın içindeki havayı ılık tutmaya yetti.
İlk Bulgaristan gecemizi de böyle geçirdik.
Sabah Oldu, Yola Devam
Sabah kalktık ve tekrar yola koyulduk.
Ama arkadaşlar…
Ben Bulgaristan yollarında çok sıkıldım.
Yol dümdüz.
Viraj yok.
Rampa yok.
İniş yok.
Bir süre sonra insan direksiyon başında:
“Bir şey çıksın artık karşıma!”
diyecek hale geliyor.
Bana Konya Ovası’nda gidiyormuşuz gibi geldi.
Ama yapacak bir şey yok.
Hedef Sırbistan.
Devam…
Sırbistan Sınırına Yaklaşıyoruz
Akşamüstü Sırbistan sınırına yaklaşmaya başladık.
Bu sefer kendi kendime:
“Bulgaristan sınırındaki gibi burada da kuyruk varsa geceye kalırız. En iyisi bir yerde mola verelim, sabah erkenden sınıra gideriz.”
dedim.
Bir benzinlik gördüm.
Ama öyle büyük, ışıl ışıl tesislerden değil.
Küçücük bir yer.
Bir tane pompası, yanında küçük bir marketi var.
Amerikan filmlerinde yol kenarında gördüğünüz eski benzinlikler gibi.
İçeride yaşlı bir karı koca vardı.
Mazotumuzu aldık.
Telefonu çıkardım.
Çünkü yabancı dil yok.
Artık bizim tercüman telefon!
Çeviriyle:
“Mümkünse şurada kenarda bu gece konaklayalım. Sabah erkenden yola çıkacağız.”
dedik.
Sağ olsunlar:
“Buyurun.”
dediler.
Hatta bir şeye ihtiyacımız olup olmadığını bile sordular.
Karavanı kenara çektik.
O gece orada kaldık.
Dil Yok Ama Muhabbet Var
Yabancı dil bilmeyince insan ilk başta biraz çekiniyor.
“Nasıl anlaşacağız?”
diye düşünüyorsunuz.
Ama sonra anlıyorsunuz ki bazen konuşmak için aynı dili bilmek şart değilmiş.
Telefon çevirisi var.
El kol var.
Gülümsemek var.
Bir de bizim Türk kahvesi var!
Kahvemi yaptım.
Benzinlikteki yaşlı karı kocayla başladık muhabbete.
Bir taraftan telefonla çeviri yapıyoruz, bir taraftan Türk kahvesi içiyoruz.
Resmen benzinlikçilerle komşuculuk oynadık.
Düşünsenize…
Daha birkaç gün önce Bodrum’da dükkanımın önündeydim.
Şimdi Bulgaristan’ın bir yerinde, küçücük bir benzinlikte, hiç tanımadığım insanlarla Türk kahvesi içiyorum.
Karavan yolculuğunun bana daha ilk günlerden öğrettiği şeylerden biri de bu oldu:
Yol sadece sizi bir ülkeden başka bir ülkeye götürmüyor. Hiç tanımadığınız insanlarla da karşılaştırıyor.
O geceyi de orada geçirdik.
Sabah erkenden kalkacaktık.
Çünkü artık önümüzde son bir kapı kalmıştı:
Sırbistan sınır kapısı.
Peki sınırda bizi ne bekliyordu?
Karavan dolusu eşyayla Sırbistan’a girmek düşündüğümüz kadar kolay olacak mıydı?
Onu da bir sonraki yazıda anlatacağım…
Karavanla Türkiye–Bulgaristan–Sırbistan yolculuğumuzun videolarını Kokosuko YouTube kanalımızda da bulabilirsiniz.

